Sofía

curriculum_grafico_sofia

Sofía Otero Álvarez. Madrid, 1977

Os meus pais chamáronme e vin. Creo que foi das poucas cousas ás que obedecín enseguida. Son galledrileña. Nacín en Madrid no seo dunha familia lucense e a miña infancia desenvolveuse serpenteando entre os estivais camiños de terra que unían as dúas aldeas dos meus pais en Lugo e os escampados típicos dos anos oitenta na periferia de Madrid.

No verán silvestre e salvaxe. No inverno urbana e uniformada.

Aos 8 anos despedinme do meu pai para sempre e nunca me terminei de afacer a esa ausencia. Quizá esa forma de non afacerse, esa estrañeza, é a maneira que temos de seguir facendo presente a aquela persoa que se foi.

A adulta que son hoxe foi unha nena disfrutona dos seus xogos en soidade, dos seus bailes desenfreados e concertos imaxinarios nos que tiña unha voz que non era a que en realidade tocárame. Admiraba a fortaleza da miña nai, era como ter unha superheroína de Mamá. Coa miña irmá fíxenme lectora. Eu observaba o seu mundo misterioso e especial, cheo de literatura e amor polos libros. Ao principio non entendía moi ben por que lle apaixonaba tanto ler e escribir, que era aquilo que lle fascinaba tanto, así que empecei a copiala co ánimo de experimentar aquilo que para ela era tan revelador e para min unha incógnita. Non tardando moito termineime enganchando.

Fun unha adolescente tremenda. Incomprendida, rebelde sen causa, contestona e desobediente, ousexa o que me tocaba. Nesa ponte cara á idade adulta, o autocoñecemento e recoñecemento do mundo, que é a adolescencia, tiven a sorte de atoparme profesores marabillosos que souberon ver detrás de tanta hormona e desenfreo. Participei moi activamente no xornal escolar e as clases de plástica salváronme.

Fun unha das primeiras promocións do Bacharelato Artístico na Escola de Artes e Oficios da Palma en Madrid e entrei na Facultade de Belas Artes sen moito convencemento porque me apaixonaba a arte en todas as súas manifestacións pero “Mamá, eu non quero ser artista”.

Grazas a eses encontros máxicos da Vida, tiven a sorte de traballar, desde uns xa afastados vinte anos, xunto a Alicia Vallejo Salinas e Enriqueta Pérez Mora. Fermosas mulleres que as considero mentoras e amigas e ás que abertamente admiro e quero. Elas déronme a oportunidade, sen sabelo, de que atopase a miña vocación. O amor á infancia e a adolescencia, a investigación-acción, o compromiso profesional, a innovación educativa.

Arte e Educación son as miñas dous grandes alicerces. Neles sostéñome e intento, cada día e en cada etapa da miña Vida, engrosalos, embelecelos e fortalecelos. Os dous son expresións da miña ser que se mesturan e sepáranse con harmonía.

Máis de 15 anos de experiencia docente, máster en Investigación e Innovación en Educación, autodidacta, verso libre, agora comparto o amor polo proxecto de Nenea coa miña experiencia en Berlin onde son profesora de Arte e español e coordinei o proxecto LÓVA nunha escola primaria.

Agora Nenea é moito máis que un proxecto profesional. É un proxecto de Vida e de Amizade que dá forma a un soño.